Een goede therapeut vinden, is een van de grootste struikelblokken bij het verwerken van een verleden van seksueel misbruik. Laat je inspireren door onderstaande succesverhalen in therapieland. Heb jij een succesverhaal in therapieland en wil je dat delen? Vertel het ons en wij plaatsen hier je verhaal. Tips om een goede relatie met je hulpverlener op te bouwen, vind je hier.
Charlotte: Psycho-analytische hypnotherapie
In de periode 2001-2002 heb ik psychoanalytische hypnotherapie gehad. Daarvoor was ik een periode bij Altrecht onder behandeling geweest vanwege een burnout. Daar had ik meer inzicht gekregen in mijn problematiek, maar mijn gedrag veranderde er niet door. Ik werd hier uiteindelijk alleen maar ongelukkiger van en (nog) minder blij met mezelf. Ik ging op zoek naar een vrijgevestigde therapeut, maar de ene intake was een nog grotere teleurstelling dan de andere. Ik had bij niemand het gevoel dat zij de expertise en stevigheid had om mij te begeleiden.
Op een dag zat ik zo stuk met mezelf dat het leek of de vier muren van de kamer op me afkwamen. Ik wist: “Ik kan nog twee kanten op. Het is dood of therapie.” Als bij een lichtflits herinnerde ik me een zinnetje van iemand twee jaar eerder over haar therapeute. “Ik ga er met lood in mijn schoenen naartoe en het liefst ren ik weg als ik voor haar deur sta. Zo spannend vind ik het, maar toch helpt het me.” In ene wist ik: “Bij haar moet ik wezen!” Via via kon ik haar gegevens traceren. Ik kon meteen terecht. Ze deed de deur open, we keken elkaar aan en intuïtief wist ik: “Zij kan me dragen.”
Bij hypnotherapie word je niet echt onder hypnose gebracht. Je doet ontspanningsoefeningen die je helpen om in contact te komen met je onderbewuste. Ik had heel veel weggestopt dat in de therapie via mijn onderbewuste weer naar boven werd gehaald. Ik begreep rationeel weinig van wat we deden tijdens een sessie, maar mijn gedrag veranderde meteen. Heerlijk vond ik dat. Beetje bij beetje kreeg ik weer grip op mijn eigen leven.
Caroline: Topreferent Traumacentrum (TRTC)
Zoals velen van ons ben ik ook een lange weg gegaan alvorens ik op de therapieplek aankwam waar ik nu ben. Allereerst kwam ik terecht in het ‘alternatieve circuit’, waar ik traumaverwerking heb gedaan die veel op het huidige EMDR lijkt. Gezien mijn vroegkinderlijke traumatisering bood deze niet afdoende steun eromheen. Om weer een beetje op de rails te komen, ben ik toen in een GGZ herstellingsoord opgenomen. Daar heb ik heel nuttige dingen geleerd, maar ik kreeg er niet die handvatten aangereikt die ik nodig had.
Er volgde een periode van eerstelijns behandelaren en een deel schematherapie. Bij schematherapie onderzoek je je eigen reactiepatronen (schema’s), maar omdat ik – zoals later zou blijken – een dissociatieve stoornis heb, was dit te zwaar voor me. De therapie riep te veel ‘oud zeer’ op, waardoor ik ernstig ontregelde.
Uiteindelijk belandde ik bij een topreferent traumacentrum, waar traumagerelateerde persoonlijkheidsstoornissen worden behandeld. In de ééndaagse dissociatiegroep die ik in 2012 volgde, ging het duidelijk helemaal over mij. Niet alleen de aangeboden stof, maar ook de herkenning en erkenning die medepatiënten boden, waren een grote verademing! Eindelijk mensen die hetzelfde voelden, meemaakten, in elkaar staken. En eindelijk praktische richtlijnen om daar mee om te gaan!
Nu ben ik zo’n 2½ jaar ambulant bezig bij een psychotherapeute in hetzelfde centrum volgens het driefasensysteem voor dissociatieve stoornissen. Iemand die hier goed over kan vertellen is prof. dr. Onno van der Hart (psychotraumatoloog). De eerste behandelfase is dat je leert om te gaan met de gevolgen van chronische traumatisering. Behandelen van traumatische herinneringen gebeurt in de tweede fase en stap drie is dat je probeert meer één persoonlijkheid te krijgen.
De driefasen-behandeling is eigenlijk het systematisch overwinnen van een aantal fobieën die de dissociatie van de persoonlijkheid in stand houden. En dit helpt me zó, juist omdat het gericht is op mensen met een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis. Al met al heeft het 18 jaar geduurd voordat ik hier belandde, maar beter laat dan nooit, toch?
Suzanne: Alternatieve therapieën
Ik heb hard moeten knokken om hulp te krijgen. In de eerste plaats omdat ik moest leren mezelf serieus te nemen. Ik vond alle verhalen van anderen belangrijker dan de mijne, ik dacht dat ik alles overdreef en wist helemaal niet wat er met me aan de hand was. Bij mijn eerste dagbehandeling op de PAAZ bleken mijn medepatiënten belangrijker dan de ‘professionelen’. Eén patiënte vroeg verschillende keren extra aandacht voor mij, omdat ik dat zelf niet kon of durfde. Zij nam mij wel serieus. Een andere patiënte vroeg me de oren van de kop en wilde echt alles weten. Uit mezelf vertelde ik niets, maar op vragen gaf ik antwoord. Zij heeft mij aan het praten gekregen. En ondertussen had ik het gevoel dat de professionals niets met me aankonden vangen.
Binnen Altrecht heb ik zo’n tien jaar geleden een goede psychologe gehad. Haar kwaliteiten waren behalve wijsheid en inzicht vooral menselijkheid en eerlijkheid. Zo vroeg ik haar eens wat ze dacht nadat ik wat dingen verteld had. Ze antwoordde: ”Sorry, ik dacht even aan mijn man, die heeft Parkinson en het ging niet zo goed met hem vanochtend.” Een (h)eerlijk antwoord als je in je hoofd alleen maar denkt hoe stom ze jou wel niet vindt en hoe verkeerd je alles doet. Een goede therapeut is voor mij iemand waarmee het klikt. Iemand die eerlijk is, jou respecteert en stukjes over zichzelf kan blootgeven, zodat ik kan toetsen of iemand wel eerlijk is. Helaas is zij aan kanker overleden.
De meeste winst heb ik behaald bij alternatieve therapieën: healing, sjamanisme, NEI. Het zijnpositieve benaderingen die uitgaan van respect en liefde. Binnen de GGZ werken ze met je beperkingen. “Wat gaat er allemaal fout? Waar loop je tegenaan?” Ik bekijk het liever positief: “Wat gaat er wel goed? Welke verbeterstapjes heb ik gemaakt? Wat kan ik wel? Hoe bouw ik dat positieve uit? Berust in wat je niet kan en gebruik wat je wel kan.” Laatst had ik diagnose gesprekken bij een Top Referent Trauma Centrum (TRTC). Ik was weer helemaal down geraakt vanwege de realisatie van wat er allemaal nog mis is met me. Zij laten me mijn zwakte voelen, de alternatieve therapieën laten mij mijn kracht voelen.
Een stukje in mij zet af een toe een mes op mijn keel. Niet hard, voordat er echt iets gebeurd heb ik het door. Om mijn controle te voelen en de angst te laten zakken, aai ik zachtjes met het lemmet over mijn hals. Dan leg ik het mes weg. Ik kan mezelf opfokken door te zeggen dat ik compleet gestoord ben. Dat doe ik niet. Ik weet dat ik genoeg controle heb om niets ernstigs te laten gebeuren. Ik ben trots op die controle die ik vooral dankzij dat positieve denken heb. De mes-incidentjes doen niemand kwaad, er gebeurt feitelijk niets. Waarom moet ik me er dan druk over maken? Ik heb gewoon de pech gehad dat me gestoorde dingen zijn overkomen. Daar heb ik wat rare nukken van. Binnen de GGZ maken ze die nukken abnormaal. Ze zijn er bang voor en ze moeten weg, zonder dat ze weten hoe dat moet. Het zijn normale reacties op abnormale gebeurtenissen en je kunt er ook mee leren omgaan.
Therapie is een gezamenlijke zoektocht naar wat voor jou werkt. Er is niet één therapie die “de ware” is. Vertrouw in jezelf en laat je geen moeilijke stappen aanpraten die naar her-traumatisering leiden. Luister naar je onderbuikgevoel en maak de stapjes die voor jou goed voelen. Hoe klein ze ook lijken, koester die vooruitgangetjes. Voor je het weet, blijken die ieniemienie stapjes stiekem hele grote stappen te zijn!
Roos: Van Unbreakable ga je weer vooruit
Mijn verwerkingsproces heb ik altijd gezien als mijn Gordiaanse knoop. Ik liep er eerst altijd omheen maar hij werd steeds groter. Op een dag moest ik eraan beginnen, ik kon er niet meer omheen. De eerste stappen waren warrig, overal knopen, dingen die niet klopten, maar waar dat precies vandaan kwam was nog niet duidelijk.
Na een paar jaar kwam ik tot de kern, dat was pittig. Flashbacks, inzichten die me omver wierpen, de basis van mijn leven verschoof. Mijn verleden, heden en toekomst draaiden vanaf dat moment om een andere as. De jaren daarna werden alle draden van mijn leven ontbonden van slechte mensen met slechte intenties. Van pijn en in stilte lijden en verbondenheid met idealen, dromen, kracht en doorzettingsvermogen. Verbondenheid ook met fijne mensen met goede intenties die me hielpen mezelf te respecteren, te vragen om wat ik nodig heb, ruimte in te nemen, adem te halen. Ik ben blij dat het ME/CVS Centrum de medische kant van mijn klachten serieus nam en dat mijn buurvrouw me hielp daar te komen. Uiteindelijk werd ik met dank aan Psychomotorische therapie, Cognitieve Gedragstherapie, de GGZ, MEE en Tebeyo langzaam rustiger, gelukkiger, vrij en onbezorgd. Maar met die nieuwe inzichten moesten er ook dingen gedaan worden. De actie vroeg nog om een reactie. Mijn lichaam wilde niet verder voordat er aan die fundamentele natuurwet was voldaan.
In de donkerste dagen van binnen in de Gordiaanse knoop heb ik overwogen wat voor een reactie ik wilde geven, wat ik dacht dat proportioneel en evenredig zou zijn. Mijn dromen waren bomvol vurige zwaarden van gerechtigheid en zege. Maar als ik dat soort dingen zou uitvoeren zou me dat veranderen in iemand die ik niet wil zijn. Dus ik wachtte. Op rede, op inzicht, op een betere manier om proportioneel en evenredig te antwoorden op een manier die mijn nieuw gevonden rust, geluk en integriteit niet in de weg zouden staan, maar juist zouden bolsteren.
Het antwoord was niet makkelijk maar wel geniaal in eenvoud. Breek het open. Doe net dat ene ding waarvan elke misbruiker zegt dat je het nooit mag doen: spreek. In tegenstelling tot waar iedereen je voor waarschuwt: stap uit de schaduw en laat je zien. Er is gerechtigheid uit het simpele feit dat je mens bent en van andere mensen bescherming mag verwachten tegen tirannie, geweld en dwang. Spreek en laat zien wat er speelt. Het kostte mij een paar jaar om daar klaar voor te zijn maar ik wilde het graag, het voelde goed. Ik heb meegedaan aan Revief’s Project Unbreakable. En ik merk dat het me geholpen heeft. Ik voelde me altijd zo ver weg van andere mensen, zo stil in de schaduw. Nu mag ik er zijn van mezelf. Soms hoor ik op straat iemand mompelen dat ze het daar niet mee eens zijn maar dan schud ik meewarig mijn hoofd en loop door. Iemand die het argument verdedigt dat misbruikslachtoffers zichzelf tot de stilte en de schaduw moeten veroordelen om anderen de onaangename confrontatie met de realiteit te besparen, heeft geen vertrouwen in de mensen om hem of haar heen, waarschijnlijk uit ervaring. Dat is iemand die vast zit op een rotplek en de hoop heeft opgegeven.
Ik ben dolblij dat ik zo niet meer denk. Dat ik de kans heb gehad om van gedachte te veranderen en weer durf en kan vertrouwen op de draagkracht en realiteitszin van de mensen om mij heen. Ik sta nu op stevigere grond, in het licht en tussen de mensen. En pestkoppen haasten zich uit mijn buurt want ze weten: die niet, die praat.
Elize: Vroeger en Verder
Ik was niet zo gek op groepen en ging het liefst contacten uit de weg door alles waar ik bij mijzelf tegen aanliep en vanwege extreme angsten. En toch waagde ik de gok na goed overleg met mijn psychotherapeut en de second opinion die bevestigde dat ik last heb van een complexe ptss en forse dissociatie. Ik gaf me op voor ‘Vroeger en Verder’, eenstabilisatiecursus na mishandeling en/of seksueel misbruik. De cursus is onderdeel van het 3-fasenmodel van traumabehandeling bij langdurige en/of vroegkinderlijke traumatisering.
Ik vond het bijzonder prettig dat het vooral over de hinderlijke klachten in het hier en nu gaat, die mijn leven dusdanig verziekten dat ik geestelijk verlamd geraakt was en doodmoe. Het vergde wel veel energie. Elke week één ochtend voor behandeling en iedere dag consequent bezig zijn met alles waar ik van probeerde weg te lopen. Gelukkig hielp de jarenlange en intensieve inzichtgevende psychotherapie die ik al had mij op weg om deze – zo bleek later – belangrijke stap te zetten. De individuele therapie was nodig om stap voor stap uit de ontkenning te komen over mijn verleden, om te leren zien dat het niet mijn eigen schuld was en dat te erkennen.
Toen ik het bijbehorende cursusboek ‘Vroeger en Verder’ in de bus kreeg, las ik het eerste hoofdstuk. Ik was toen alleen, had er de rust voor en was eigenlijk ook wel nieuwsgierig. En bam: wat er stond, dat was raak! Herkenning bij alles wat ik las. Had ik dit maar eerder geweten.
In het begin kostte het me moeite om de oefeningen mee te doen. Ik moest voor mijn gevoel een stukje “controle” over mijzelf opgeven. Maar gaandeweg ontdekte ik dat de oefeningen en het huiswerk mij juist hielpen om meer zelf de regie te pakken in het omgaan met mijn klachten en dat de klachten minder de regie pakten over mij. Voelde ik mij eerst vooral heel eenzaam en alleen, stilletjes aan werd dat minder. Omdat je zoveel van elkaar herkent, wisselden we ook tips uit. Ik ontdekte dat wat mij is aangedaan absoluut slecht is, en dat dat nooit, maar dan ook nooit had mogen gebeuren en dat de verantwoordelijkheid daarvoor bij de daders lag en ligt!
Omdat ik zoveel last heb van dissociëren en ik non-assertief was, heb ik vervolgens ook de zintuigtraining en de weerbaarheidtraining gevolgd. Voor langere tijd en individueel, omdat ik te veel dissocieer om deze opdrachten in een groep te trainen. In de zintuigtraining sta je heel bewust stil bij elk zintuig. Je oefent daarmee, zodat je dit kunt inzetten wanneer je bijvoorbeeld met triggers geconfronteerd wordt. Maar ook om met meer aandacht in het hier en nu te blijven. De trainingen hebben mij inzicht gegeven in het feit dat ik dissocieer en in mijn wijze van communiceren. Was dat eerst stil en zacht, bijna niet hoorbaar en redelijk onduidelijk, nu lukt het mij vaker om beter nee te zeggen.
De cursus, de trainingen en de psychoanalytische psychotherapie hebben mij bewust gemaakt dat mijn problemen te verklaren zijn door wat mij in mijn jeugd is overkomen, dat dat absoluut niet vreemd is. In mijn individuele therapie ben ik nu beter in staat om te verwoorden waar ik in het dagelijks leven tegenaan loop. Zonder al deze hulp was ik zeker niet zo ver gekomen als waar ik nu ben. Mijn reis, mijn wandeling op het pad van genezing, heeft een andere route gekregen: naar een gespecialiseerd centrum voor mensen met vroegkinderlijke traumatisering. Alles wat ik op dit pad heb mogen leren en ontdekken, geeft mij meer vertrouwen in anderen, in een nieuwe behandeling en in het algemeen. Dat is iets wat mij nooit meer afgepakt kan worden!
Janneke: de vier stappen van Konrad Stettbacher
Het kostte een zoektocht van twaalf jaar voor ik een therapie vond die succesvol was.
Eerst ging ik naar het Riagg, waar ik rationeel-emotieve therapie kreeg: het veranderen van je gedachten. Dat hielp helaas niet. Ik verlangde erg naar praten over “vroeger”, en omdat dat bij het Riagg niet kon, ging ik op zoek naar andere hulp. Die vond ik, maar “praten over vroeger” bleek jammer genoeg ook niets te veranderen aan mijn problemen.
Ik hield het niet meer vol en werd opgenomen op een psychiatrische afdeling. Daar waren groepsgesprekken, creatieve therapie, psychomotorische therapie, bezigheidstherapie, er werden ontspanningsoefeningen gedaan en er was aandacht voor het veranderen van sociaal gedrag – maar er was niemand die echt met mij ging praten en doorvroeg. Ook hier werd ik helaas niet beter. Er volgde een reeks crisisopnames. Soms werd ik daarbij vriendelijk en begripvol opgevangen, en dat deed mij goed maar het hielp mij niet van mijn problemen af. En soms werd er tijdens zo’n opname zo negatief gereageerd op mijn kinderlijke en zelfbeschadigende gedrag (“aanstellerij, aandachttrekkerij, je zit ons te manipuleren”) dat ik er alleen maar slechter van werd.
Ik bleef zoeken naar hulp die zou helpen. Ik ging Reichiaans lichaamswerk en primaltherapie (regressietherapie) doen. Dat leek het ei van Columbus, want tijdens dergelijke sessies kreeg ik gevoelens, en het was heerlijk dat daardoor het lege, dode “niets” vanbinnen doorbroken werd. Maar ondanks dat spectaculaire effect tijdens de sessies was er geen verbetering tussen sessies door – eigenlijk zelfs een verslechtering. Ik probeerde therapiegroepen met lichaamswerk, primaltherapie en Voice Dialogue, en al was het fijn in zo’n groep en voelde ik me daar minder eenzaam, een oplossing voor mijn problemen was het niet.
Uiteindelijk, toen ik 33 was, besloot ik alle therapeuten vaarwel te zeggen en in mijn eentje bezig te gaan met de enige therapie die ooit echt effect had gehad bij mij: de vier stappen van Konrad Stettbacher, in combinatie met de zelfhulpmethode van Jean Jenson. Deze therapie hield in dat ik in mijn dagelijks leven oplette wanneer ik bang, overstuur of boos was, en dat ik die gevoelens op dat moment koppelde aan een herinnering uit mijn kindertijd waarin ik ook dergelijke gevoelens had gehad. Met die herinnering zette ik dan vier stappen: ik beschreef wat er gebeurde, ik beschreef hoe ik me voelde, ik beschreef wat ik dacht (waarbij ik onterechte schuld- en schaamtegevoelens rechtzette), en ik kwam op voor wat ik nodig had gehad als kind.
Het effect van deze therapie was bijzonder. Mijn drang om mijzelf te beschadigen of iets aan te doen was na de eerste sessies weg. Na een paar weken van dagelijkse zelfhulptherapie waren de leegte, de onwerkelijkheid en de mist grotendeels verdwenen. Een enkele keer merkte ik zelfs dat zo’n therapiesessie de steeds terugkerende koorts en keelontsteking kon genezen. Mijn slaapproblemen verbeterden eerst ook, maar verergerden daarna weer.
Na een jaar zelfhulptherapie besefte ik dat de beelden die zich al sinds mijn kindertijd opdrongen, en die ik altijd voor fantasieën had gehouden omdat ze zo bizar en wreed waren, beelden waren van wat daadwerkelijk in mijn kindertijd was gebeurd. Dat besef kwam hard aan, maar was ook een opluchting. Met de hulp van de vier stappen slaagde ik erin het hoofd boven water te houden en de herinneringen te verwerken. Ik ging beter slapen, werd niet meer ziek, mijn nachtmerries en mijn angsten verdwenen, mijn vermoeidheid verdween. Eindelijk was ik in staat een normaal leven op te bouwen. Ik ging weer studeren, ik kreeg een relatie, kinderen, kon werken. Mijn leven had een grote ommezwaai gemaakt, ik was gelukkig. Mijn verleden werd echt verleden tijd.
Na tien mooie jaren werd ik ernstig ziek. Het bleek kanker te zijn, met uitzaaiingen en zonder kans op genezing. Door alle medische handelingen kreeg ik weer last van herinneringen – weer zaten er
mensen aan mijn lijf en deden mij pijn, weer was mijn leven in gevaar. Ik ging weer in therapie, dit keer bij een therapeute die opgeleid was in PRI (Past Reality Integration), een therapiemethode die verwant is aan de methodes van Konrad Stettbacher en Jean Jenson. Eindelijk had ik een therapeute gevonden die opkwam voor het kind dat ik was geweest, en bij haar kon ik ook de laatste herinneringen erkennen, herinneringen die ik toch altijd nog als fantasie was blijven beschouwen. Ik schreef een boek over mijn therapie-ervaringen: “Hoor mij zwijgen“.
Inmiddels heb ik bijna vijf jaar kanker, en heb ik het daarmee veel langer volgehouden dan de artsen hadden verwacht – en ik ben van plan het nog veel langer vol te houden. Ik ben niet elke dag meer met psychotherapie bezig, dat is gelukkig niet meer nodig, maar ik gebruik de therapie van de vier stappen nog wel een enkele keer als dat nodig is. Dat is ook het fijne van deze therapie: ik kan hem direct toepassen op het moment dat ik tegen problemen aanloop, ik hoef niet af te wachten tot ik bij een therapeut ben maar kan zelf in actie komen. En nog mooier: het werkt ook nog. Ik ben blij dat ik deze therapie heb gevonden.
