Boekentip: Niet geboren op mijn verjaardag

Niet geboren op mijn verjaardag – Sam van den Haak

Wat ik als meisje van 6 in bed leerde van mijn adoptievader, had niets met liefde te maken. Hoe het was om hier achter te komen en te ontdekken dat wat hij met me deed een taboe was en hoe het voelde om dit seksueel misbruikgeheim meer dan 25 jaar met me mee te hebben gedragen met alle schaamte die erbij kwam kijken, kun je lezen in mijn boek. Ook deel ik wat het met me deed toen ik na al die jaren eindelijk aangifte durfde te doen en de politie hem niet wilde opnemen omdat er het inmiddels verjaard was. Maar ik beschrijf ook hoe het me toch gelukt is om mezelf niet langer als mede-dader te zien en te kunnen stoppen met mezelf de schuld te geven. Ik beschrijf welke stappen in nodig gehad heb om mezelf te vergeven, uit de slachtofferrol te stappen en erover te gaan praten om het te kunnen verwerken.

Gelukkig is mijn verhaal ook een heel inspirerend verhaal te noemen, want ik neem je mee op de weg met verschillende levenslessen die ik bewandeld heb waardoor het me gelukt is mijn eigen droomleven te creëren en nu, ondanks dat ik nooit geleerd heb wat onvoorwaardelijke liefde is, eigenaresse te zijn van een heel succesvol bedrijf waarin teambuilding en een diepere connectie tussen teamleden centraal staat.

Op 17 september 2022 is het de dag van het misbruikte kind. Ik ben van mening dat mijn boek van toegevoegde waarde is voor iedereen die werkt met kinderen en jongeren. In mijn boek is mijn verhaal te lezen, maar helaas is dit ook het verhaal van veel andere kinderen, jongeren en volwassenen. Dus mocht jezelf of iemand in je netwerk bijvoorbeeld in de hulpverlening werken of in het onderwijs, breng gerust het boek onder de aandacht om daarmee zoveel mogelijk slachtoffers van seksueel misbruik te bereiken, helpen, ondersteunen en waar mogelijk te inspireren.

En wil je meer zichtbaarheid geven aan dit onderwerp, help me dan ervoor te zorgen dat het boek in de boekwinkels komt te liggen. Dit is maar voor 0,7 procent van alle geschreven boeken weggelegd, maar het lukt als er genoeg pre-orders geplaatst worden. Bestellen kan hier: https://lnkd.in/e9vtrcGh

Werk je bij een hulpverleningsorganisatie of onderwijsinstelling en je wil het boek in de kerstpakketten meegeven of ken je een instantie voor wie dit heel passend zou zijn, neem dan contact op.

Dag van het Misbruikte Kind 2022

Bedankt voor je interesse! Inmiddels heeft de 10e editie van de Dag van het Misbruikte Kind plaatsgevonden.

Lees hier een ingezonden verslag van de dag zelf. Klik hier voor het voorgedragen gedicht ‘Het gevecht‘ & ‘De kooi‘

 

Revief’s lotgenotendag, de Dag van het Misbruikte Kind, staat dit jaar gepland op 17 september, van 10.00 uur tot 17.00 uur.

Dit jaar is de 10e editie van de DvhMK. Een dag die door alle voorgaande deelnemers is ervaren als een warm bad. Een dag waarop je jezelf mag zijn en je mag ervaren dat je niet de enige bent die met seksueel kindermisbruik te maken heeft gehad.

In de ochtend starten we plenair met een lezing. In de middag zullen er diverse workshops gehouden worden. Leerzame, creatieve en ontspannende workshops. Welke je zou willen volgen kan je rond 3 september doorgeven. Hier krijg je op tijd een mail over.

De DvhMK zal traditiegetrouw weer plaatsvinden op Landgoed de Horst in Driebergen.

De prijs voor deelname is € 35, voor mensen met een uitkering is dit € 17,50 en voor donateurs is dit € 30. Mocht de prijs voor jou een belemmering zijn, stuur dan een mailtje naar info@revief.nl en kunnen we kijken wat wel mogelijk is.

Wij hopen je op 17 september (weer) te mogen begroeten.

Inschrijven is helaas niet meer mogelijk.

Nieuwsbrief 23 april 2020

In deze roerige, rare tijd waarin velen thuis zijn is het belangrijk dat de muren niet op ons afkomen. Wellicht heb je het juist nu nodig dat er iemand voor je klaarstaat, met een luisterend oor. We hebben een aantal mogelijkheden voor je op een rij gezet.

Chat mogelijkheden voor slachtoffers en omstanders:

En een nuttige link voor ouders in deze Corona tijd.

Thuiszitten door Corona, voor sommigen een periode van rust, maar voor velen een extra stressor, zeker als het betekent dat je niet naar therapie kunt. Vanuit ‘Hulpverlening na seksueel misbruik’ heeft Ivonne Meeuwsen nagedacht over wat zij kunnen doen om mensen door deze periode heen te helpen. 

Interesse? Klik op de volgende link;

https://hulpverleningnaseksueelmisbruik.nl/corona-crisis-hulpaanbod/

Slachtoffermonitor Seksueel Geweld tegen kinderen.

‘Seksueel geweld tegen kinderen is onvoldoende een thema bij de overheid. Dat constateert de Nationaal Rapporteur Mensenhandel en Seksueel Geweld tegen Kinderen in de vandaag verschenen Slachtoffermonitor seksueel geweld tegen kinderen 2017-2018. Volgens de rapporteur zijn er verschillende programma’s en initiatieven die aandacht vragen voor specifieke vormen van seksueel geweld tegen kinderen, maar ontbreekt de samenhang en coördinatie voor de gehele aanpak. Ook pleit hij voor meer aandacht voor de aanpak van seksueel geweld tegen kinderen op regionaal niveau.’

Dat klinkt heel mooi, dat de Nationaal Rapporteur dit signaleert! Daar zijn wij als Stichting Revief en als slachtoffers van seksueel geweld heel blij mee.

Maar de feiten die er in staan zijn schokkend;

20.000 kinderen tussen de 12 en 16 jaar geven aan slachtoffer te zijn geweest van ernstig fysiek seksueel geweld. Dat op zich is al een feit waar je kippenvel van krijgt, maar daarvan krijgen er 100 hulp. Honderd! Dat is 0,5% van de slachtoffers. En dan hebben we het nog niet over de kinderen tussen 0 en 11 jaar. Die worden namelijk niet geregistreerd, plus die hebben een nog veel grotere drempel hebben om het tegen iemand te vertellen.

En àls ze al hulp krijgen, is dat na een lang proces en na een hele lange wachttijd.

Nog zo’n schokkend feit;

Het verplichte programma; Geweld hoort Nergens Thuis, wat op scholen onderwezen moet worden, wordt door een kwart van de scholen niet gedaan. Maar erger is dat bij Veilig Thuis, het orgaan waar de gemiddelde Nederlander denkt en hoopt dat zij ingrijpen bij huiselijk geweld maar heel summier kennis is over seksueel geweld. Bij maar 1/6 van de Veilig Thuis regio’s is er een beetje kennis hierover. Dat is schokkend!

Maar ook onder hulpverleners lijkt er een schrijnend tekort aan kennis te zijn;

De professional, de man of vrouw in het werkveld, signaleert maar bij 0,1% van hun clientjes seksueel geweld! Als we ervan uit gaan dat 1 op de 10 kinderen ernstig seksueel geweld mee maakt, en hulpverleners kinderen onder hun hoede krijgen die problematisch gedrag vertonen, dan kan je met een heel voorzichtige schatting ervan uit gaan dat er in hun praktijk 1 op de 5 kinderen is die in een vertrouwensrelatie seksueel misbruik heeft meegemaakt. Dat zou betekenen 20% van hun clienten, terwijl er dus maar 0,1% wordt gezien! Ik kan niet anders zeggen dat dit heel verdrietig is.

Citaat uit het rapport;

”Het roept de vraag op of we wel voldoende kunnen signaleren”

Ik zou er van willen maken; ‘Of we het wel willen signaleren. Of we het wel durven signaleren’.

We kunnen nog zoveel signaleringslijstjes hebben, maar als we een kind onder onze hoede hebben, waarvan de vader de directeur van de basisschool is, durven we dan deze man in discussie te stellen? Of als we huisarts zijn en we hebben een vertrouwensrelatie met de ouders, durven we dan te overwegen dat de vader of moeder wel eens het hele probleem kan zijn? Als de dader een zeer gewaardeerde medewerker is van de instelling, hebben we dan het lef om de man of vrouw aan te spreken en te zeggen dat we zorgen hebben over zijn gedrag? Of doen we liever onze ogen dicht? Je realiseren dat een kind weleens verkracht zou kunnen zijn, doet heel veel met ons. Dat willen we eigenlijk niet toelaten in ons brein. Dat mag eigenlijk niet bestaan. En als wij ons niet bewust zijn van deze hardnekkige mechanismes die ons gedrag bepalen, dan gaan deze cijfers nooit veranderen.

Ik pleit voor stap nul van de meldcode; inzetten op bewustwording van onze afweer. Van onze angst. Onze weerstand. Daar is veel te winnen.

De minister doet veel aanbevelingen, onder andere voor het onderwijs aan de leerling. Maar waar we ons zeker ook hard voor moeten maken is onderwijs aan de student die met kinderen gaat werken. Deze student gaat hoe dan ook te maken krijgen met kinderen die seksueel geweld mee maken. En de student komt nu van school af, niet gehinderd door enige kennis! Kindermishandeling en seksueel misbruik zou een integraal, verplicht onderdeel van de hele opleiding moeten zijn. niet een jaar, niet een minor, maar de gehele studietijd als vast vak. Ook daar is veel winst te behalen!

De belangrijkste aanbeveling van de Nationaal Rapporteur is het gesprek. En daar sluiten wij ons helemaal bij aan. Seksueel misbruik is niet iets van de dader en het slachtoffer, het is de verantwoordelijkheid van de hele maatschappij. We zullen als partners, als gezin, als school, als collega’s, als hulpverleners, als ministerie het gesprek aan moeten gaan met elkaar. Onze angsten daarin onderkennen en het taboe erkennen. Hoe moeilijk dat ook is, het is onze plicht, voor het kind van nu!